Wilno od czasów późnego średniowiecza 
jest miastem wielonarodowościowym - 
poza Litwinami mieszkali tu i mieszkają 
Polacy, Żydzi, Rosjanie, Białorusini. 
Początki miasta sięgają wczesnego 
średniowiecza. Na początku XIV w. 
Giedymin zbudował tu zamek, wokół 
którego rozwinęła się osada. Wkrótce 
Wilno wyrosło na główny ośrodek 
handlowy Litwy i najważniejsze miasto 
kraju. W epoce Unii z Polską, stolica Litwy 
przeżywała okres nieprzerwanego 
rozwoju. 
Wraz z upadkiem Rzeczypospolitej Wilno 
wcielone zostało do Imperium 
Rosyjskiego. W latach 1923-1939 
znajdowało się w granicach Polski. Po 
zajęciu Polski przez Armię Czerwoną, 
Wilno zostało przekazane Litwie, lecz 
wkrótce - wraz z całą Litwą - 
inkorporowane do ZSRR. Od 1991 r. 
Wilno jest stolicą niezależnej Republiki 
Litewskiej.

Starówka wileńska należy do największych i 
najpiękniejszych w tej części Europy. Na Wzgórzu 
Zamkowym znajduje się pozostałość zamku - Wieża 
Giedymina z XIII-XIV w. Nieopodal, na Placu Katedralnym 
wznosi się katedra, pierwotnie gotycka, po przebudowie w 
XVIII w. przypominająca grecką świątynię. Gotycki kościół 
św. Anny wraz z klasztorem Bernardynów tak zachwycił 
Napoleona, że chciał budowlę rozebrać i przenieść do 
Francji. Do cenniejszych gotyckich świątyń miasta należy 
też kościół św. Mikołaja. Pięknymi przykładami baroku są 
kościoły: św. Teresy, św. Kazimierza - patrona Litwy, 
przekształcony w czasach radzieckich w Muzeum Ateizmu 
oraz kościół św. Piotra i Pawła. Przykładem architektury 
rokokowej w budownictwie sakralnym miasta jest świątynia 
św. Jana z XVIII w. Rynek wileński zdominowany jest przez 
pochodzący również z XVIII w. ratusz. XVII-wieczna kaplica 
Matki Boskiej Ostrobramskiej z obrazem MB 
Ostrobramskiej przyciąga tysiące katolickich pielgrzymów. 
Muzeum Adama Mickiewicza prezentuje pamiątki po poecie,
 szczególnie z okresu jego pobytu w Wilnie.

Katedra wileńska to najstarszy kościół katolicki na 
Litwie. Pierwsza świątyniakatolicka w Wilnie powstała 
w połowie XIII w. za czasów króla Mendoga. Po 
śmierci władcy wróciło pogaństwo, a kościół obrócił 
się w ruinę. Kolejny, gotycki stanął po chrzcie Litwy 
dokonanym za sprawą Władysława II Jagiełły (1387). 
Kilkanaście lat później świątynia spłonęła. Trzecią z 
kolei zbudował w latach 1407-10 wielki książę Witold. 
Była to trzynawowa bazylika, z czasem obudowana 
przez liczne kaplice grobowe biskupów i magnatów. 
Jeszcze raz katedra spłonęła za czasów Zygmunta III 
Wazy w 1610r. Odbudowana, zyskała w latach 
trzydziestych XVII w. wspaniałą kaplicę Królewską  
Św. Kazimierza, którego relikwie przechowywane są 
tu do dzisiaj. Po wielkiej powodzi w 1931r. katedrę 
odremontowano. W trakcie prac odkryto, a następnie
 odrestaurowano groby królewskie w kryptach. Po II 
wojnie światowej do roku 1990 kościół pełnił funkcję 
galerii sztuki i sali koncertowej.

Kościół Karmelitów Bosych pw. Św. Teresy z Avila i 
kaplica Matki Boskiej Ostrobramskiej.
Barokowy zespół klasztorny - kościół i klasztor, zbudowany 
został w XVIIw. Rokokowy wystrój i wyposażenie powstało 
podczas odbudowy po pożarze w 1760 r. W 1844 r. władze 
rosyjskie skasowały klasztor. Karmelici wracali tu dwukrotnie 
w 1930 r. i po odzyskaniu przez Litwę niepodległości.W 
bezpośrednim sąsiedztwie kościoła znajduje się brama, 
zwana Ostrą, zbudowana w początkach XVI w. Sto lat później 
zawisnął tu wizerunek Matki Boskiej, który rychło otoczony 
został kultem wiernych. Po potopie i wojnach moskiewskich 
opiekę nad obrazem przejęli karmelici od Św. Teresy. Ostra 
Brama stała się z czasem najważniejszym sanktuarium 
maryjnym Litwy. Murowana kaplica i łącząca ją z kościołem 
galeria powstały w XVIII i XIX w. Fasadę niewielkiej budowli, 
zamykającej uliczkę Ostrobramską, zwieńczono trójkątnym 
szczytem. Obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej został 
ukoronowany w 1927 r. przez kardynała Aleksandra 
Kakowskiego.

Kościół Św. Piotra i Pawła w Wilnie to jeden z najpiękniejszych kościołów wileńskich, 
znajdujący się na Antokolu. Budowę kościoła rozpoczęto w 1668r. Wewnątrz dwaj włoscy 
rzeźbiarze, począwszy od 1676 roku, stworzyli ogromny zespół dekoracji sztukatorskich, 
swoją skalą i bogactwem dystansujący prawie wszystko co powstało poza Italią. Kościół 
ozdabiają ponad dwa tysiące rzeźb, przedstawiających wydarzenia z Nowego Testamentu, 
 z życia świętych, historii kraju i miasta.Na fasadzie fundator hetman wielki litewski Michał 
Krzysztof Pac kazał wyryć słowa: Regina Pacis funda nos in Pace  ('Królowo Pokoju   
utwierdź nas w Pokoju'). To wezwanie do Maryi było jednocześnie pompatycznym 
odwołaniem się do rodowego nazwiska.  W 1864 r. rosyjskie władze zaborcze skasowały 
klasztor. Opiekę nad kościołem przejęło duchowieństwo diecezjalne. Za czasów sowieckich
kościół był prokatedrą wileńską i spoczywały tu relikwie Św. Kazimierza, przeniesione z 
kaplicy Królewskiej.

Kościół Św. Anny -niewielka świątynia w tzw. bernardyńskim 
zakątku, to niezwykłej urody przykład gotyku płomienistego. Maleńki, 
jednonawowy kościół, z wyodrębnionym prezbiterium, stojący w 
jednym z zakoli Wilejki, uważany jest słusznie za perłę późnego 
gotyku w Europie Środkowej. Szczególnie fasada, wykonana w cegle,
 zachwyca bogactwem formy, wykorzystując wielokrotnie, częsty w 
ostatniej fazie gotyku, motyw oślego grzbietu. Efekt osiągnięto m.in. 
poprzez użycie 30 rodzajów specjalnie wykonanych ceglanych 
kształtek. Kościół powstał w końcu XV w. za rządów wielkiego księcia 
Aleksandra Jagiellończyka, być może jako kaplica dworska. W 
1554r. na krótko został przejęty przez wyznawców luteranizmu. W 
latach 1900-04 warszawski architekt Józef Pius Dziekoński 
przeprowadził restaurację kościoła, m.in. zakładając nowe sklepienie. 
Uzupełnił również rokokowy wystrój nowym, neogotyckim ołtarzem 
głównym i konfesjonałami.

Cmentarz na Rossie jest miejscem pochówku wielu 
wybitnych postaci znanych z historii Polski. Znajdują się na 
nim groby m.in.: Władysława Syrokomli, Franciszka 
Smuglewicza, Euzebiusza Słowackiego (ojca Juliusza), 
Joachima Lelewela.  Oddzielną częścią cmentarza są groby 
żołnierzy polskich broniących w 1919r. Wilna przed wojskami
 radzieckimi oraz żołnierzy  AK poległych w 1944r. w operacji
 Ostra Brama. Jest tu także grób matki J. Piłsudskiego Marii, 
z urną zawierającą serce marszałka.